ایـنـکـــه
میـان دسـتـانَـت
لـحـظـه ای چـشـــم هــــایــــم را بـبـنــــدم…
و دنـیــــا بـــه سکـوت صـــدای
نَـفَـس هــایَـت فــــرو رَوَد
نمیــــدانــــــی…
چه هـیـجـــانــــی ست …

دیکتاتور
تویی و آغوشت !
که هر بار مرا تسلیم می کند . . . !

ذهنم فلج می شـــــود… وقتی می خوانمت
و تو حتی نمیگویی…
جـــــــــانم !

باز هم خیال تو مرا برداشت …
کجا میبرد نمـــیدانـــــم .

کاش جنس دلها از کاغذ بود نه از شیشه ! آری ، سوختن بهتر از شکستن است .

وقتی دل تنها کالائیست که خدا شکسته آن را میخرد ، پس چرا من

به دست کسی که دلم را شکسته بوسه نزنم . . . ؟

من چرک نویس احساسات تو نیستم
دوستت دارم هایت را جای دیگری تمرین کن

فقط رفت بدون کلامی که بوی اشک دهد
فقط رفت بدون نگاهی که رنگ حسرت داشته باشد
فقط رفت … فقط رفت و من شنیدم که توی دلش گفت : راحت شدم

ســـوم
هفتــــم
چهلـــم
…ســـــال
چنـــد ســــال دیگــــر
بایــــد عــــزادار نبـــودن هایـــــت باشــــــم . . .؟

هنوز هم مثل انشاهای دوران دبستان با نتیجه گیری مشکل دارم
“ چرا رفتی ؟ ”